Neste ukes KK kom i posten allereie i går. Eigentleg så passa det perfekt, for eg var åleine heime og det var eit påskudd for å ta pause frå pianospelinga......
Det kan sjå ut som om dei er ferdige med denne runden når det kjem til temaet menn. Kanskje like greit det, for kor fornuftig innhold ein kan lage ut av at dei intervjuar 3 menn kvar gong som representantar for heile hurven.......Ja, det kan vel diskuterast.
Denne uka er det faktisk ein artikkel som treff meg (på den rette måten). Det er ikkje ein artikkel ein kan fleipe med på nokon måte. Hovudinnhaldet er for alvorleg til det. Det handlar rett og slett om kva skjer eigentleg med ekteskapet om den eine får slag?
Eg vil tru det er ei vanskeleg problemstilling............
Når ein giftar seg, så seier ein i gode og vonde dagar. Problemet er vel at mange gløymer at dei vonde faktisk kan komme!
Om den eine får slag i ein så stor grad at det inneberer at du aldri meir kan gjere alt du kunne før. Sjølv dei små tinga blir vanskeleg...... Kva skjer då med kjærleiken?
Det reiser jo eindel grunnleggande spørsmål, blant anna kva kjærleik er. Hvis den du elsker plutseleg ikkje kan gjere noko av det ho gjorde før, er ho då fortsatt den samme? Er kjærleiken fortsatt den samme?
Livet byr på mange utfordringar og det er faktisk ein reell sjanse for at mange hamner i nettopp dette uføret.
I KK har dei møtt ein familie som blei ramma av nettopp slag. Ei ellers så frisk og raskt tobornsmamma fekk plutseleg slag og resten av livet sitt øydelagt. Seks månader på sjukehus for så å dra på rehabiliteringssenter. Mannen som ikkje var vant til å lage middag og å stelle heime måtte no plutseleg ta seg av alt. Det var mykje som skulle følgast opp. Det er ikkje berre berre i ein vaksen alder å skulle måtte omstille seg så mykje.....
Kva med dei to døtrene deira? Dei har nok ofte vore redd og lurt på korleis deira og mora si framtid vil bli. For dei var det jo snakk om supermora!
I tillegg til å måtte trøste to born, måtte han trøste seg sjølv. Han hadde jo mista den energiske, aktive og effektive kona si som han hadde lagt mange planer med. Nå må alle planane skippast.
Eg vil tru at ei slik hending vil føre til at ein får motstridande følelsar. På ei side vil ein gjere alt ein kan for å hjelpe, på den andre sida kan ein vere sint av di den ramma ikkje lenger kan hjelpe dei andre andre. Det er nok ikkje så lett, nei.
Det er eingong slik at gjennom ei krise så tvinges du til å tenke gjennom eindel aspekter av livet som du ellers ikkje ville ha ofra ein tanke.
Om du giftar deg med "Lise" berre for å ha eit namn, kan ein spørre seg om kven er eigentleg "Lise". Kven er ho eigentleg no når ho ikkje er seg sjølv? Ho er plutseleg ein heilt annan person. Ho kan ikkje løpe, lese, skrive, gjere husarbeid eller lage mat utan å søle...... Ganske sikkert frustrerande både for ho sjølv og dei rundt ho.
Kan ein klare å sjå forbi sjukdommen?? Sjå den verkelege personen som er bak maska? Er kjærleiken slik at den toler ei slik utfordring?
Mannen i KK's familie har fleire gonger fått spørsmål som om kva tid han skal forlate kjerringa. Kva svarer ein eigentleg til slikt??
Premissene for ekteskapet deira var klare (i gode og vonde dagar). Så er spørsmålet om det ikkje er andre premisser som ligger til grunn for forholdet no enn då ekteskapet blei inngått??!
Eg trur mange folk vel å leve i nuet. Dei gløymer å tenke på at dei faktisk kan bli ramma av f.eks slag. Difor har dei kanskje ikkje tenkt over om forholdet er sterkt nok til å takle det om det skjer. Mange oppdagar nok at dei ikkje er glad nok i mennesket dei lev med til at dei vil "passe på" det resten av livet. Det er det som skjer. Du får plutseleg ein person i huset som trengg hjelp til det meste. Frykteleg slitsomt er det!!! Eg skjønner godt at mange blir lei. Det er jo nettopp då hovudspørsmålet tvingar seg fram.......Kva er kjærleik og kva gjer dette med kjærleiken??
Taklar vi utfordringa?
Det står all respekt av alle dei som meistrar å få forholdet til å fungere. Det er ikkje vanskeleg å sjå kva konsekvensar det kan få for ein famile og difor kan ein lett seie at det står respekt av det. Den andre parten gjev opp mykje av hensyn til den andre. Det kan ofte vere eit stort offer.
Likevel er det også forståeleg at ikkje alle meistrar å takle det. Alle vi som lev er jo berre menneske. Vi er skapt ulike og har ulik plattform vi kjem i frå. Mykje av svaret ligg nok i kva grad av "moral" vi har lært heimeifrå. Mange blir av di dei meiner det er det rette av di dei har lært at ein ikkje sviktar når slikt skjer. Det går prestisje i det...... Om det ikkje er kjærleiken som ligg til grunn så trur eg akkurat det vil skape meir "hat" enn kva det kan gjere godt. Ein person som har hatt slag trenger ein som bryr seg av kjærleik og ikkje av plikt. Eg ville aldri ha bedt ein mann om å bli om eg ikkje var sikker på at han elska meg. Ein ting er sikkert: Ein strekk seg langt for dei ein verkeleg elskar. Det er ikkje utan grunn at dei fleste ville ha gått gjennom ild og vatn for sine eigne born......
Det er berre å håpe at ein sjølv aldri får oppleve å bli ramma av slikt. Ein har ingen garantiar.
Eg ville uansett ikkje svikta. Nettopp av di eg har (hadde) to foreldre som heller ikkje ville ha gjort det. Ein lærer det frå der ein kjem ifrå. Det attspeiles i korleis vi er som personar. Eg trur vi kan kalle det samvit.........
Beathe's blogg
lørdag 31. juli 2010
Tid for kos.
Så fekk eg endeleg "hjertet" mitt heim att. Det er rart med det........ Når han er så liten, er det så lett å sakne han. Han er minst like kosesjuk som eg brukar å vere, så det passar bra. Så no er eg nøgd!!! :=)
Han har i alle høve mykje artig å fortelle. No nettopp fortalte han at det var så mykje knott medan dei høgde ved at faren var svart i panna. Til og med heile dusjen blei svart då han spytta....... Ja, då må det ha vore mykje knott. Knott smeker jo godt då?? Han er heilt inni situasjonen og prater med ein heilt overgjett stemme.
Det er regn, men likefullt ein fin dag. Av og til kan det vere godt å gå tur i regnvèr. Sjølv om eg definitivt er trøytt i dag......
Ein trøytt dag kjem som regel av ei årsak. Denne gongen er det jo etter å ha hatt det skøy i lag med "mainnan" i går kveld.
Pause......
Min kjære sønn har erfart at det er ikkje berre berre å vere gut. Han veit allereie no kva som ventar han når han blir stor, og eg trur ikkje han likar tanken på det:=)
Han har ein onkel som bur sørpå, og han kom til Kjøpsvik i går. I dag var han og besøkte han nede i "gammelhuset". Han var ikkje mindre heldig enn at han plutseleg var 50 kr rikare. Det var ein nøgd gut som dro på butikken for å kjøpe laurdagsgodterier.
Det er her aberet kjem inn. Han hadde jo sjølvsagt lyst å ete dei med ein gong. I bilen spurte han meg om det var greit at han åt dei. Som den bitcha eg er, svarte eg sjølvsagt nei. Etter å ha fått beskjed av meg at det først skulle inntakast ordentleg mat først, fann han ut at han kunne jo spørre faren. Det ville vere lurt.........
Han hadde heilt rett. Faren sa ja. Så då snudde han seg berre glisande mot meg og sa: "HA! Æ fekk nu lov hos han pappa. Så det så:=)".
Eg var snar med å seie at så lenge eg sa nei før faren sa ja, var det mitt svar som gjaldt........og hadde det vore faren som hadde sagt ja før eg sa nei, ja, då hadde eg uansett brukt rollen som hovudsjef. Då hadde det vore mitt svar som gjaldt uansett!!
Han blei heilt stille ei stund før han sa "Men han pappa e åsså sjæf!"
Det kunne eg ikkje nekte for, men eg sa berre at det er slik at han er nestsjef og eg hovudsjef. Slik er det hos alle. Det er alltid kvinnfolka som er sjef i alle hus! Det kom berre eit lite "Hmmm!" frå han.
Eg klarte sjølvsagt ikkje å dy meg, så då sa eg likesågodt at når han blir stor og får seg kjerring, så blir det ho som blir sjef. Det var nettopp det han ikkje likte. Han tenkte veldig mykje på det før han utbraut "Men då får jo æ aldri bestem nåkka. Kor kjedelig! Urettferdig!!!" Han nemnte at han kanskje berre må la vere å få seg kjerring........... Så med vitet om at han som gut aldri kan få vere hovudsjef, ja, då er han ikkje sikker på kva han vil:=) Hehe......
Det er ikkje lenge sidan han spurte "Mamma, når æ blir stor og får mæ kjærring....Kan vi då få bo her ilamme dæ og han pappa?" Eg måtte jo svare ærleg, så eg sa at når han blir eldre så må han finne sin eigen heim å bu i. Lite nøgd med svaret mora kom med, svara han berre "Jaja, då får æ nu bærre hør med ho søster eller ho dadda om æ kan bo dær!!"
Det er ikkje greit å vere seks år og ikkje forstå kva livet vil innebere når han blir eldre. Jaja....vi andre får oss no nokre gode rundar med latter!!
Han har i alle høve mykje artig å fortelle. No nettopp fortalte han at det var så mykje knott medan dei høgde ved at faren var svart i panna. Til og med heile dusjen blei svart då han spytta....... Ja, då må det ha vore mykje knott. Knott smeker jo godt då?? Han er heilt inni situasjonen og prater med ein heilt overgjett stemme.
Det er regn, men likefullt ein fin dag. Av og til kan det vere godt å gå tur i regnvèr. Sjølv om eg definitivt er trøytt i dag......
Ein trøytt dag kjem som regel av ei årsak. Denne gongen er det jo etter å ha hatt det skøy i lag med "mainnan" i går kveld.
Pause......
Min kjære sønn har erfart at det er ikkje berre berre å vere gut. Han veit allereie no kva som ventar han når han blir stor, og eg trur ikkje han likar tanken på det:=)
Han har ein onkel som bur sørpå, og han kom til Kjøpsvik i går. I dag var han og besøkte han nede i "gammelhuset". Han var ikkje mindre heldig enn at han plutseleg var 50 kr rikare. Det var ein nøgd gut som dro på butikken for å kjøpe laurdagsgodterier.
Det er her aberet kjem inn. Han hadde jo sjølvsagt lyst å ete dei med ein gong. I bilen spurte han meg om det var greit at han åt dei. Som den bitcha eg er, svarte eg sjølvsagt nei. Etter å ha fått beskjed av meg at det først skulle inntakast ordentleg mat først, fann han ut at han kunne jo spørre faren. Det ville vere lurt.........
Han hadde heilt rett. Faren sa ja. Så då snudde han seg berre glisande mot meg og sa: "HA! Æ fekk nu lov hos han pappa. Så det så:=)".
Eg var snar med å seie at så lenge eg sa nei før faren sa ja, var det mitt svar som gjaldt........og hadde det vore faren som hadde sagt ja før eg sa nei, ja, då hadde eg uansett brukt rollen som hovudsjef. Då hadde det vore mitt svar som gjaldt uansett!!
Han blei heilt stille ei stund før han sa "Men han pappa e åsså sjæf!"
Det kunne eg ikkje nekte for, men eg sa berre at det er slik at han er nestsjef og eg hovudsjef. Slik er det hos alle. Det er alltid kvinnfolka som er sjef i alle hus! Det kom berre eit lite "Hmmm!" frå han.
Eg klarte sjølvsagt ikkje å dy meg, så då sa eg likesågodt at når han blir stor og får seg kjerring, så blir det ho som blir sjef. Det var nettopp det han ikkje likte. Han tenkte veldig mykje på det før han utbraut "Men då får jo æ aldri bestem nåkka. Kor kjedelig! Urettferdig!!!" Han nemnte at han kanskje berre må la vere å få seg kjerring........... Så med vitet om at han som gut aldri kan få vere hovudsjef, ja, då er han ikkje sikker på kva han vil:=) Hehe......
Det er ikkje lenge sidan han spurte "Mamma, når æ blir stor og får mæ kjærring....Kan vi då få bo her ilamme dæ og han pappa?" Eg måtte jo svare ærleg, så eg sa at når han blir eldre så må han finne sin eigen heim å bu i. Lite nøgd med svaret mora kom med, svara han berre "Jaja, då får æ nu bærre hør med ho søster eller ho dadda om æ kan bo dær!!"
Det er ikkje greit å vere seks år og ikkje forstå kva livet vil innebere når han blir eldre. Jaja....vi andre får oss no nokre gode rundar med latter!!
I'm loosing my mind.
Eg sitter her og høyrer på Toni Childs "I'm loosing my mind". Vel, eg kan ikkje heilt definere meg sjølv i den retninga som ho gjer, men litt sanning er det likevel i det.......
Ein ting har eg lært. Det er at det er lett å vere tøff i kjeften, men når det bærer til stykket så svikter motet. Reknar med det gjeld fleire enn meg, så då kan vi jo opprette ei eiga gruppe på det:=)
Du e den finaste eg veit........ No står namnet på den svenske gokkonelliken som syng den heilt stille. Ein får slike augeblikk. Uansett, der er ein fin song.
Toni Child syng visst berre depressive songar. Kanskje ikkje rette musikken å høyre på rett før ein skal snike seg i seng og få nokre timar skjønnhetssvevn.
Om ein blir konfrontert med noko må ein jo nødvendigvis svare?? Skulle ønske eg blei konfrontert med........
I want to let it out
I want you to know
I want to walk with you
I don't wanna run from this
Ein ting har eg lært. Det er at det er lett å vere tøff i kjeften, men når det bærer til stykket så svikter motet. Reknar med det gjeld fleire enn meg, så då kan vi jo opprette ei eiga gruppe på det:=)
Du e den finaste eg veit........ No står namnet på den svenske gokkonelliken som syng den heilt stille. Ein får slike augeblikk. Uansett, der er ein fin song.
Toni Child syng visst berre depressive songar. Kanskje ikkje rette musikken å høyre på rett før ein skal snike seg i seng og få nokre timar skjønnhetssvevn.
Om ein blir konfrontert med noko må ein jo nødvendigvis svare?? Skulle ønske eg blei konfrontert med........
I want to let it out
I want you to know
I want to walk with you
I don't wanna run from this
fredag 30. juli 2010
It's Friday:=)
Jaja.....Har litt pause frå pianospelinga og surfer litt på nettet. Eg byrja å sakne pappa, og så googla eg han litt. Oppdaga at det var mange som har skrive masse positive kommentarar om han under fleire innlegg frå aviser osv..... Det er jo fint, då.
Lell, det var eigentleg noko anna eg skulle kommentere....... På gravstøtta hans har vi eit dikt som lyder: "Smerten nå er lykken som den gang var." Medan eg satt her og googla litt, søkte eg på akkurat dei orda. Eg hadde jo ei forventning om at det skulle kome opp mange fine dikt. Den gang ei......
"Og unn deg noe godt. Det har man fortjent når man har mensen! Lykke til! ....smerter bortsett fra en gang. Det var etter en angrepille.Men nå har jeg gått....."
Joda.......eg trykte riktignok ikkje på avansert søk, men forventa vel eit litt betre treff. Hehe...
Neste treff blei "Smerter i eggstokkområdet som stråler ut mot....osv..." Hmm!
Det var selvfølgelig mensen, angrepille og eggstokker eg hadde i tankane mine då eg søkte!! :=)
Det høyres sikkert ikkje så artig ut, men akkurat her og no medan eg les det og er "in the mood" for noko heilt anna.....så blei det berre så heilt feil at eg måtte flire.
Eg trur kanskje eg skal slutte av desse søka mine og heller øve litt meir.
Medan eg er på nettet har eg BeeGees over høytalarane. I stad spelte dei Massachusets. Eg veit ikkje heilt kva det er med den songen, men eg har alltid likt den. Han eine musikklæraren min på Nesna syns det var spesielt at eg likte den. Han såg ikkje heilt for seg at det var ein song som appelerte til mi aldersgruppe. Likevel.....Han syns då sjølvsagt at det var veldig bra! Så derfor laga vi eit opplegg på den:=)
Det blir ikkje noko Massachusets i kveld, men det blir masse anna fint!!
......You got a special place in my heart.
Lell, det var eigentleg noko anna eg skulle kommentere....... På gravstøtta hans har vi eit dikt som lyder: "Smerten nå er lykken som den gang var." Medan eg satt her og googla litt, søkte eg på akkurat dei orda. Eg hadde jo ei forventning om at det skulle kome opp mange fine dikt. Den gang ei......
"Og unn deg noe godt. Det har man fortjent når man har mensen! Lykke til! ....smerter bortsett fra en gang. Det var etter en angrepille.Men nå har jeg gått....."
Joda.......eg trykte riktignok ikkje på avansert søk, men forventa vel eit litt betre treff. Hehe...
Neste treff blei "Smerter i eggstokkområdet som stråler ut mot....osv..." Hmm!
Det var selvfølgelig mensen, angrepille og eggstokker eg hadde i tankane mine då eg søkte!! :=)
Det høyres sikkert ikkje så artig ut, men akkurat her og no medan eg les det og er "in the mood" for noko heilt anna.....så blei det berre så heilt feil at eg måtte flire.
Eg trur kanskje eg skal slutte av desse søka mine og heller øve litt meir.
Medan eg er på nettet har eg BeeGees over høytalarane. I stad spelte dei Massachusets. Eg veit ikkje heilt kva det er med den songen, men eg har alltid likt den. Han eine musikklæraren min på Nesna syns det var spesielt at eg likte den. Han såg ikkje heilt for seg at det var ein song som appelerte til mi aldersgruppe. Likevel.....Han syns då sjølvsagt at det var veldig bra! Så derfor laga vi eit opplegg på den:=)
Det blir ikkje noko Massachusets i kveld, men det blir masse anna fint!!
......You got a special place in my heart.
torsdag 29. juli 2010
Mimrar!!!
Jepp, eg mimrar!! Hanne Storlid sine sangtonar til "I dreamed a dream" kjem ut av tv-høytalarane. Det var tider det! Eg kjenner eg saknar den tida. Alt dreide seg for det meste om musikk...... Lange dagar med mykje øving resulterte i ei flott oppsetting av Les Miserables. Skryt fekk vi så det monna etter i media. Det var berre ein stor opptur det heile.
Desto gøyare er det då ha det heile på opptak. Det er berre å sette cd'n i dvd-spelaren og så..........
Det er ikkje bra å vere for kjepphøg over eigne prestasjonar, men akkurat dette er eg veldig stolt av! Eg syns ikkje det gjer noko om ein ein sjeldan gong tar den fram og tenker "Dette er eg ein veldig stor del av". Det kjennest ganske bra å vite:=)
".......they're making love to one already dead". Moralen er eigentleg ganske høg i stykket. Når ein har sett seg veldig godt inn i stykket, på den måten eg (og dei andre) har gjort......Ja, tru meg, det er lett å få gåsehud til mykje av det. Vi kjenner den innerste "sjela" av stykket. Det er eit heilt fantastisk stykke som er laga av ein superdyktig reggisør.
Når eg høyrer ein av balladane (anten på radio eller andre stader) reagerer eg annleis enn dei fleste på den. Eg kjenner jo historia til orda bak songen. Sterke ord!!! Det har faktisk skjedd at eg har tatt til tårene. Så gripande finn eg det....... Spesielt til "A little fall of rain". Eg kan aldri bli lei den songen.
Uansett, det er ikkje sjølve musikalen eg eigentleg er oppteken av no, men sjølve mimringa av tida vi jobba med den. Det er mange eg saknar!!
Hanne og Inge med "Come to me". Vakkert!! Eg datt litt ut no....Måtte berre høyre dei synge ferdig:=)
Inge og Egil Magne sin utrolege innsats i kampduetten. Så utroleg vanskeleg, men likevel eit høgt nivå på gjennomføringa.
Vel, det eg hugsar best er dei vonde armane etter alt var ferdig. All øvinga resulterte sjølvsagt i senebetennelse i begge armane. Då er det ikkje noko særleg å sitte der under forestilling og spille utan pauser innimellom. Trur ikkje det er mange sekundar det er lyddfritt frå pianoet.
Det blei rett og slett for stor avstand mellom det ein dro frå og det ein kom til. Plutseleg blei alt så stille. Ti år seinare sit eg enno her der det blei så stille. Andre ting blei viktigare i livet mitt. Kanskje la ein bort litt for mykje av seg sjølv i prosessen. Det vil eg vel aldri få svar på. Sjølv om ein har det bra, kan eg ikkje la vere å undre på kor eg hadde vore i den musikalske verda om eg hadde fortsatt der eg "glapp". Trur kanskje musikklærarane eg hadde rekna med at eg ville ha større ambisjonar. All den innsatsen, berre for å la det vere som ei lita boble av livet (som ein kan sjå attende på). I dag kan eg ikkje seie at eg er god nok (langt frå), men den gong var nivået bra. Eg var faktisk den første som kom inn på mellomfag musikk då det blei oppretta på høgskulen, berre for å takke nei. I dag ønsker eg at eg hadde vore tøffare og ikkje hadde vore så redd for å skulle prestere der i tillegg til arbeidet her.
Eg veit ein ting! Eg har bestemt meg for at eg vil ha musikk som ein større del av livet mitt enn det er no. Det innebærer at eg skal innstille meg på meir øving. Eg skal finne att den delen av meg som blei lagt på hylla for ti år sidan.
Sjølv om ein bur der ein bur, betyr ikkje det at ein ikkje kan ha mål å jobbe mot. Det er der hovudproblemet mitt låg/ligger. Eg var så vant til at oppdraga stod i kø og venta, at når alt var over så skjønnte eg ikkje at eg måtte lage mine eigne mål. Ikkje dei måla andre skapte for meg, men mine eigne! Ein treng ikkje berre øve for at andre skal høyre. Ein kan øve for sin eigen del. Øve åleine av di ein har ambisjonar om å bli betre.
Vel, det er vel det eg må gjere då...... Eg må byrje å øve meir. Eg må rydde plass til det. Eg må sørge for at eg får åleinetid heime til øving.
Hvis eg ikkje gjer noko med det, vil det bestandig ligge der og ikkje slippe taket. Eg veit kven eg er, og eg vil ha større del av meg på det området fram.
Det er kun eg sjølv som kan gjere noko med det........
Kanskje finn eg noko eg vil skrive hovudoppgåve om......Ikkje det at eg har store planar om ta meir utdanning. Det kunne likevel vore gøy.
Eg er jo så heldig at eg er ein del av ei gruppe her med berre mannfolk utanom meg:=) Det siste klagar eg ikkje over. Det er stort sett berre artige øvingar vi har..... Men der også fell eg litt gjennom. Eg får noia berre det blir nemnt at eg skal spele instrumentalsolo. Eg kjenner eg blir heilt sveitt. Kva eg er redd for? Eg kan leite opp fleire opptak der eg verkeleg tar av i spelinga. Det var aldri eit problem før. No har eg fått ei eller anna sperre for det. Då blir det berre mislykka forsøk over nokre tonar. Trur kanskje eg må jobbe med psyken min der. Det er jo eigentleg berre ein bagatell. Litt dumt å ta improvisajonskurs om ein vel å stenge det ute når ein treng det.
Ein er så tøff i kjeften ellers......Så skal ein så liten filleting som ein liten solo "freake" meg ut.
Kva er eigentleg vitsen med å mimre, berre for å konstatere at nivået har sunke drastisk?
Det er så mange gode minner som dukkar opp her eg sit og ser på musikalen, men den gjer meg og merksam på kven eg er no.....
Eg er åleine heime, så då er det berre å starte på med øving allereie i morgon tidleg!!
Eg ser fram til i morgon....av fleire grunnar:=)
"One more day all om my own. One more day with him not caring". Kristin har den rette desperasjonen i stemmen...... Det kjem alltid ein ny dag!
You don't have to wear black to look good. You look good anyway......
Desto gøyare er det då ha det heile på opptak. Det er berre å sette cd'n i dvd-spelaren og så..........
Det er ikkje bra å vere for kjepphøg over eigne prestasjonar, men akkurat dette er eg veldig stolt av! Eg syns ikkje det gjer noko om ein ein sjeldan gong tar den fram og tenker "Dette er eg ein veldig stor del av". Det kjennest ganske bra å vite:=)
".......they're making love to one already dead". Moralen er eigentleg ganske høg i stykket. Når ein har sett seg veldig godt inn i stykket, på den måten eg (og dei andre) har gjort......Ja, tru meg, det er lett å få gåsehud til mykje av det. Vi kjenner den innerste "sjela" av stykket. Det er eit heilt fantastisk stykke som er laga av ein superdyktig reggisør.
Når eg høyrer ein av balladane (anten på radio eller andre stader) reagerer eg annleis enn dei fleste på den. Eg kjenner jo historia til orda bak songen. Sterke ord!!! Det har faktisk skjedd at eg har tatt til tårene. Så gripande finn eg det....... Spesielt til "A little fall of rain". Eg kan aldri bli lei den songen.
Uansett, det er ikkje sjølve musikalen eg eigentleg er oppteken av no, men sjølve mimringa av tida vi jobba med den. Det er mange eg saknar!!
Hanne og Inge med "Come to me". Vakkert!! Eg datt litt ut no....Måtte berre høyre dei synge ferdig:=)
Inge og Egil Magne sin utrolege innsats i kampduetten. Så utroleg vanskeleg, men likevel eit høgt nivå på gjennomføringa.
Vel, det eg hugsar best er dei vonde armane etter alt var ferdig. All øvinga resulterte sjølvsagt i senebetennelse i begge armane. Då er det ikkje noko særleg å sitte der under forestilling og spille utan pauser innimellom. Trur ikkje det er mange sekundar det er lyddfritt frå pianoet.
Det blei rett og slett for stor avstand mellom det ein dro frå og det ein kom til. Plutseleg blei alt så stille. Ti år seinare sit eg enno her der det blei så stille. Andre ting blei viktigare i livet mitt. Kanskje la ein bort litt for mykje av seg sjølv i prosessen. Det vil eg vel aldri få svar på. Sjølv om ein har det bra, kan eg ikkje la vere å undre på kor eg hadde vore i den musikalske verda om eg hadde fortsatt der eg "glapp". Trur kanskje musikklærarane eg hadde rekna med at eg ville ha større ambisjonar. All den innsatsen, berre for å la det vere som ei lita boble av livet (som ein kan sjå attende på). I dag kan eg ikkje seie at eg er god nok (langt frå), men den gong var nivået bra. Eg var faktisk den første som kom inn på mellomfag musikk då det blei oppretta på høgskulen, berre for å takke nei. I dag ønsker eg at eg hadde vore tøffare og ikkje hadde vore så redd for å skulle prestere der i tillegg til arbeidet her.
Eg veit ein ting! Eg har bestemt meg for at eg vil ha musikk som ein større del av livet mitt enn det er no. Det innebærer at eg skal innstille meg på meir øving. Eg skal finne att den delen av meg som blei lagt på hylla for ti år sidan.
Sjølv om ein bur der ein bur, betyr ikkje det at ein ikkje kan ha mål å jobbe mot. Det er der hovudproblemet mitt låg/ligger. Eg var så vant til at oppdraga stod i kø og venta, at når alt var over så skjønnte eg ikkje at eg måtte lage mine eigne mål. Ikkje dei måla andre skapte for meg, men mine eigne! Ein treng ikkje berre øve for at andre skal høyre. Ein kan øve for sin eigen del. Øve åleine av di ein har ambisjonar om å bli betre.
Vel, det er vel det eg må gjere då...... Eg må byrje å øve meir. Eg må rydde plass til det. Eg må sørge for at eg får åleinetid heime til øving.
Hvis eg ikkje gjer noko med det, vil det bestandig ligge der og ikkje slippe taket. Eg veit kven eg er, og eg vil ha større del av meg på det området fram.
Det er kun eg sjølv som kan gjere noko med det........
Kanskje finn eg noko eg vil skrive hovudoppgåve om......Ikkje det at eg har store planar om ta meir utdanning. Det kunne likevel vore gøy.
Eg er jo så heldig at eg er ein del av ei gruppe her med berre mannfolk utanom meg:=) Det siste klagar eg ikkje over. Det er stort sett berre artige øvingar vi har..... Men der også fell eg litt gjennom. Eg får noia berre det blir nemnt at eg skal spele instrumentalsolo. Eg kjenner eg blir heilt sveitt. Kva eg er redd for? Eg kan leite opp fleire opptak der eg verkeleg tar av i spelinga. Det var aldri eit problem før. No har eg fått ei eller anna sperre for det. Då blir det berre mislykka forsøk over nokre tonar. Trur kanskje eg må jobbe med psyken min der. Det er jo eigentleg berre ein bagatell. Litt dumt å ta improvisajonskurs om ein vel å stenge det ute når ein treng det.
Ein er så tøff i kjeften ellers......Så skal ein så liten filleting som ein liten solo "freake" meg ut.
Kva er eigentleg vitsen med å mimre, berre for å konstatere at nivået har sunke drastisk?
Det er så mange gode minner som dukkar opp her eg sit og ser på musikalen, men den gjer meg og merksam på kven eg er no.....
Eg er åleine heime, så då er det berre å starte på med øving allereie i morgon tidleg!!
Eg ser fram til i morgon....av fleire grunnar:=)
"One more day all om my own. One more day with him not caring". Kristin har den rette desperasjonen i stemmen...... Det kjem alltid ein ny dag!
You don't have to wear black to look good. You look good anyway......
mandag 26. juli 2010
Ops....Måndag og KK på nytt!!
Eg var litt bortreist då eg sat og skreiv i stad. Ikkje kobla eg på at det er måndag, ingen hadde tatt inn posten og sløve meg hugsa vel ikkje på at det er KK-dag. Då posten endeleg lå der på bordet og bladet stakk fram frå bunken..........Så då blir det to innlegg idag.
Eg var spent på ukas tema. "Ikkje tid, ikkje lyst, sa du?" Eg ana jo fort kva temaet var. Ikkje lett å mistolke , nei:=).
Så kom eg litt i klemme.......for, er det eit tema eg tør skrive om her???? Det er jo kanskje litt på kanten å drøfte sexliv her, men så kom eg til meg sjølv att. Det ville blitt ein påtatt beskjedenhet frå meg, og det blir jo berre dumt. Hehe.. Er ein frittalande til vanleg, ja, då er jo dette ingenting.......
So here it comes: Utgangspunktet (vil eg tru) har dei tatt ut ifrå at det er mange som slit i forholda sine pga mangel på ei av dei største føremonene ved å vere nettopp i eit forhold. Merk: Eg sa ikkje nødvendigvis den største føremonen, for det er mange fine ting med forhold...(Dette av di eg ikkje vil trø nokon på foten). Men eg går ut ifrå dei fleste også syns at sex er viktig!
Mange vel av ulike årsaker å skrive inn spørsmål til "ekspertar" om problema sine, for så att å få svar på dei gjennom ekspertsida til ukeblada.
For meg verkar fleire av spørsmåla ein les med kvart ganske tåpeleg, men eg har vel ingen rett til å dømme nokon. Desse spørsmåla er sikkert veldig viktig for dei det gjeld. Fleire gonger kan ein verkeleg bli nysgjerrig på kva ekspertane kan finne på å svare på enkelte spørsmål.
I følge ei undersøking, som dei har gjort ein eller annan gang, er det slik at jo lengre ein har vore i eit forhold jo mindre sex har ein. Så spørs det om vi alle er A4-mennesker då??
Tydlegvis er det menna som klagar mest på hyppigheita. Dei klagar på at kjærrnga vil for sjeldan. Det er til og med oppretta eit eige ord for dette: sexklemma. Jaja, kan jo sikkert vere bra for mange å vite at det er mange med sexklemme.
Å forvente at begge skal ha like mykje lyst på sex heile tida er det samme som å forvente at begge skal ha lyst på samme mengde mat til einkvar tid.
Forskjellen på menn og kvinner (ifølge artikkelen - ikkje meg) er at menn vil ha sex for å få forholdet til å fungere, medan kvinnfolk vil at forholdet skal fungere før de vil ha sex. Eg skal på ingen måte utdype om eg er einig i det eller ikkje. Det eg kan seie er at eg trur nok kvinner er ganske ulike på det området. Det passer nok på mange, men dog ikkje alle!
Å bruke argument som "er sliten" og "har ikkje tid" er det samme som å si at ein ikkje har lyst. Det ein har lyst til tar ein seg tid til.
For mange har problemet dukka opp avdi dei er blitt for vant til kvarandre og at spenningen er borte. Ein mann treng nødvendigvis ikkje bli tent berre avdi kjærringa sprader naken forbi.....
Ei kjem med kommentaren om at ho og mannen har funne ei bra løysing på problemet. Dei har ein fast dag i uka dei sett av til slikt, og det fungerer godt. Sjølv ser eg ikkje at det kan fungere i lengden. Ein kan vel ikkje bli tent på kommando?? "Kom, det er onsdag. No skal vi ha sex, så sørg for å bli tent!" Nei, då er det godt vi er ulike. Eg syns i alle høve det høyrest frykteleg uromantisk ut...... But, but...that's me:=)
Det som er sikkert er i alle fall at pliktsex er skadeleg i lengden. Det trur eg nok at eg kan seie meg einig i (sjølv om det aldri har vore eit problem..) Hehe....
Sex uten tenning er forresten direkte skadeleg. Eg reknar med det er damene dei siktar til då. For eg ser ikkje heilt for meg at det går an å gjennomføre sex utan at mannen er tent. Det er vel direkte umogleg?? Med kvinnfolk er det nok annleis, sidan det i slike tilfeller vil kunne gje dei smerter eller ubehag. Det er vel ingen tent med. (Tent betyr her tjent). Kanskje er det for mange slike runder som har blitt gjennomført i mange forhold, og som då er årsaka til at lysten har forsvunne heilt?? Ikkje veit eg.
Ein kan i alle høve ikkje krangle om kven som har skulda. Det blir for dumt! Det er ingen vits i det. Som regel ligger feilen hos begge to.
I tillegg kan ein skille mellom to typar sex. Sex som tappar energi og sex som gjev energi. Det er betre å ha sex som gjev energi eingong i blant i stedet for å tenke på kor ofte ein har sex.
Eit godt sexliv sitter i hovudet!
Tja.....Kva årsaker som ligger bak at mange nesten ikkje har sex lengre kan vere mange. Eg trur lista der kan bli veldig lang. Fleire kan ha fått fysiske plager med åra, impotens osv..... Slike ting er det viktig at ein har respekt for!! Det er også då ein verkeleg kan sjå kva andre kvalitetar som finnes i eit forhold. Då ser ein at sex slett ikkje er det viktigaste. Er forholdet sterkt nok, blir det ingen problem av det....
I tillegg trur eg det er mange par som rett og slett berre har "vokst frå" kvarandre. Dei er blitt bestevenner og ikkje kjærester. Mange gonger er det sikkert ikkje lett å oppdage at slikt skjer før det faktisk har skjedd. Då må ein velgje om ein ønsker å fortsette med å ha det slik (leve ilag som bestevenner) eller om dei skal skilje lag. Det er nok ikkje eit enkelt valg for nokon, det.
Mange held ihop av hensyn til born og familen ellers. Nokon sikkert av andre grunnar også. Enkelte gjer det av di dei er redd for at "det ytre" slår sprekker. Kva vil folk seie? Så held dei ilag for einkvar pris berre av di dei syns det er flaut/skjemmandes om folk veit dei ikkje har lukkast...... Eg syns eigentleg det er litt vanskeleg å ha ei meining om det. Eg trur at dersom eg ytrar noko negativt om det så vil nok nokon føle seg tråkka på. Kanskje nettopp av di det stemmer perfekt på dei. Det er det siste eg vil! Ein skal ha respekt for andre!!
Likevel.......det er vanskeleg å ikkje meine noko som helst. Skal eg vere heilt ærleg syns eg det er litt trist dersom ein held ihop berre pga kva folk ellers vil komme til å seie. Kva med seg sjølv?? Har ein ikkje rett til å ha eit bra liv, anten som åleine eller med den nye kvinna/mannen ein har truffe? Dersom begge er einige om at det ikkje lenger er eit kjærleiksforhold som ligg til grunn for at dei er saman, kva gjer det vel då om ein vel å gå vidare med livet sitt? Det er vel ingenting som er så ille som at ein set seg sjølv heilt til sides av hensyn til folkesnakk........
Det med hensyn til famile kan jo i og for seg vere greitt. Det er ikkje lett å splitte opp om det er born involvert. Slik er det berre........ Likevel meiner eg at det kan vere det beste i enkelte tilfeller. Om ein må forholde seg til krangling heile tida, ja, då trur eg det skadar meir enn det smakar.
Ei vanskeleg problemstilling, men veldig vanleg i dagens samfunn. Dei fleste menneska hamnar uansett opp som ein del av ein statistikk uansett kva dei vel. Det er nok ingen som slepp unna.
No var det ikkje partnerbrudd som var temaet (eg har nok skrive meg litt bort frå temaet). Temaet var jo sex og berre det.....Hehe. Jaja......Ikkje første gongen det!
Det einaste spørsmålet i bladet eg ikkje har vore innom er om det kan bli for mye sex. Det stod eigentleg ingenting vesentleg under det, og eg trur eg skal halde meg langt unna eigne svar i forhold til det!!! :=)
Sjølv om ein har litt innafjording i seg får det vel gå ei grense ein stad!
Konklusjonen er vel aller helst at alle par må sjølv finne ut kva som fungerer best for dei osv.... Det er slett ikkje hos alle par at det er eit problem at sexen uteblir. Nokon er vel berre likeglad:=)
Ein treng rett og slett ikkje skjønne alt i denne verda. (Sa eg det???).
Nei, eg veit kor eg har meg sjølv, så får det vere nok!
Eg var spent på ukas tema. "Ikkje tid, ikkje lyst, sa du?" Eg ana jo fort kva temaet var. Ikkje lett å mistolke , nei:=).
Så kom eg litt i klemme.......for, er det eit tema eg tør skrive om her???? Det er jo kanskje litt på kanten å drøfte sexliv her, men så kom eg til meg sjølv att. Det ville blitt ein påtatt beskjedenhet frå meg, og det blir jo berre dumt. Hehe.. Er ein frittalande til vanleg, ja, då er jo dette ingenting.......
So here it comes: Utgangspunktet (vil eg tru) har dei tatt ut ifrå at det er mange som slit i forholda sine pga mangel på ei av dei største føremonene ved å vere nettopp i eit forhold. Merk: Eg sa ikkje nødvendigvis den største føremonen, for det er mange fine ting med forhold...(Dette av di eg ikkje vil trø nokon på foten). Men eg går ut ifrå dei fleste også syns at sex er viktig!
Mange vel av ulike årsaker å skrive inn spørsmål til "ekspertar" om problema sine, for så att å få svar på dei gjennom ekspertsida til ukeblada.
For meg verkar fleire av spørsmåla ein les med kvart ganske tåpeleg, men eg har vel ingen rett til å dømme nokon. Desse spørsmåla er sikkert veldig viktig for dei det gjeld. Fleire gonger kan ein verkeleg bli nysgjerrig på kva ekspertane kan finne på å svare på enkelte spørsmål.
I følge ei undersøking, som dei har gjort ein eller annan gang, er det slik at jo lengre ein har vore i eit forhold jo mindre sex har ein. Så spørs det om vi alle er A4-mennesker då??
Tydlegvis er det menna som klagar mest på hyppigheita. Dei klagar på at kjærrnga vil for sjeldan. Det er til og med oppretta eit eige ord for dette: sexklemma. Jaja, kan jo sikkert vere bra for mange å vite at det er mange med sexklemme.
Å forvente at begge skal ha like mykje lyst på sex heile tida er det samme som å forvente at begge skal ha lyst på samme mengde mat til einkvar tid.
Forskjellen på menn og kvinner (ifølge artikkelen - ikkje meg) er at menn vil ha sex for å få forholdet til å fungere, medan kvinnfolk vil at forholdet skal fungere før de vil ha sex. Eg skal på ingen måte utdype om eg er einig i det eller ikkje. Det eg kan seie er at eg trur nok kvinner er ganske ulike på det området. Det passer nok på mange, men dog ikkje alle!
Å bruke argument som "er sliten" og "har ikkje tid" er det samme som å si at ein ikkje har lyst. Det ein har lyst til tar ein seg tid til.
For mange har problemet dukka opp avdi dei er blitt for vant til kvarandre og at spenningen er borte. Ein mann treng nødvendigvis ikkje bli tent berre avdi kjærringa sprader naken forbi.....
Ei kjem med kommentaren om at ho og mannen har funne ei bra løysing på problemet. Dei har ein fast dag i uka dei sett av til slikt, og det fungerer godt. Sjølv ser eg ikkje at det kan fungere i lengden. Ein kan vel ikkje bli tent på kommando?? "Kom, det er onsdag. No skal vi ha sex, så sørg for å bli tent!" Nei, då er det godt vi er ulike. Eg syns i alle høve det høyrest frykteleg uromantisk ut...... But, but...that's me:=)
Det som er sikkert er i alle fall at pliktsex er skadeleg i lengden. Det trur eg nok at eg kan seie meg einig i (sjølv om det aldri har vore eit problem..) Hehe....
Sex uten tenning er forresten direkte skadeleg. Eg reknar med det er damene dei siktar til då. For eg ser ikkje heilt for meg at det går an å gjennomføre sex utan at mannen er tent. Det er vel direkte umogleg?? Med kvinnfolk er det nok annleis, sidan det i slike tilfeller vil kunne gje dei smerter eller ubehag. Det er vel ingen tent med. (Tent betyr her tjent). Kanskje er det for mange slike runder som har blitt gjennomført i mange forhold, og som då er årsaka til at lysten har forsvunne heilt?? Ikkje veit eg.
Ein kan i alle høve ikkje krangle om kven som har skulda. Det blir for dumt! Det er ingen vits i det. Som regel ligger feilen hos begge to.
I tillegg kan ein skille mellom to typar sex. Sex som tappar energi og sex som gjev energi. Det er betre å ha sex som gjev energi eingong i blant i stedet for å tenke på kor ofte ein har sex.
Eit godt sexliv sitter i hovudet!
Tja.....Kva årsaker som ligger bak at mange nesten ikkje har sex lengre kan vere mange. Eg trur lista der kan bli veldig lang. Fleire kan ha fått fysiske plager med åra, impotens osv..... Slike ting er det viktig at ein har respekt for!! Det er også då ein verkeleg kan sjå kva andre kvalitetar som finnes i eit forhold. Då ser ein at sex slett ikkje er det viktigaste. Er forholdet sterkt nok, blir det ingen problem av det....
I tillegg trur eg det er mange par som rett og slett berre har "vokst frå" kvarandre. Dei er blitt bestevenner og ikkje kjærester. Mange gonger er det sikkert ikkje lett å oppdage at slikt skjer før det faktisk har skjedd. Då må ein velgje om ein ønsker å fortsette med å ha det slik (leve ilag som bestevenner) eller om dei skal skilje lag. Det er nok ikkje eit enkelt valg for nokon, det.
Mange held ihop av hensyn til born og familen ellers. Nokon sikkert av andre grunnar også. Enkelte gjer det av di dei er redd for at "det ytre" slår sprekker. Kva vil folk seie? Så held dei ilag for einkvar pris berre av di dei syns det er flaut/skjemmandes om folk veit dei ikkje har lukkast...... Eg syns eigentleg det er litt vanskeleg å ha ei meining om det. Eg trur at dersom eg ytrar noko negativt om det så vil nok nokon føle seg tråkka på. Kanskje nettopp av di det stemmer perfekt på dei. Det er det siste eg vil! Ein skal ha respekt for andre!!
Likevel.......det er vanskeleg å ikkje meine noko som helst. Skal eg vere heilt ærleg syns eg det er litt trist dersom ein held ihop berre pga kva folk ellers vil komme til å seie. Kva med seg sjølv?? Har ein ikkje rett til å ha eit bra liv, anten som åleine eller med den nye kvinna/mannen ein har truffe? Dersom begge er einige om at det ikkje lenger er eit kjærleiksforhold som ligg til grunn for at dei er saman, kva gjer det vel då om ein vel å gå vidare med livet sitt? Det er vel ingenting som er så ille som at ein set seg sjølv heilt til sides av hensyn til folkesnakk........
Det med hensyn til famile kan jo i og for seg vere greitt. Det er ikkje lett å splitte opp om det er born involvert. Slik er det berre........ Likevel meiner eg at det kan vere det beste i enkelte tilfeller. Om ein må forholde seg til krangling heile tida, ja, då trur eg det skadar meir enn det smakar.
Ei vanskeleg problemstilling, men veldig vanleg i dagens samfunn. Dei fleste menneska hamnar uansett opp som ein del av ein statistikk uansett kva dei vel. Det er nok ingen som slepp unna.
No var det ikkje partnerbrudd som var temaet (eg har nok skrive meg litt bort frå temaet). Temaet var jo sex og berre det.....Hehe. Jaja......Ikkje første gongen det!
Det einaste spørsmålet i bladet eg ikkje har vore innom er om det kan bli for mye sex. Det stod eigentleg ingenting vesentleg under det, og eg trur eg skal halde meg langt unna eigne svar i forhold til det!!! :=)
Sjølv om ein har litt innafjording i seg får det vel gå ei grense ein stad!
Konklusjonen er vel aller helst at alle par må sjølv finne ut kva som fungerer best for dei osv.... Det er slett ikkje hos alle par at det er eit problem at sexen uteblir. Nokon er vel berre likeglad:=)
Ein treng rett og slett ikkje skjønne alt i denne verda. (Sa eg det???).
Nei, eg veit kor eg har meg sjølv, så får det vere nok!
Abonner på:
Innlegg (Atom)